Rijtest Toyota Hilux

Een echte onthaast-auto

In zijn huidige vorm voldoet de auto ook prima als reisauto, zoals tijdens deze test blijkt. Op constante snelheid is de motor mooi stil en is het veer- en rijcomfort prima. Alleen het windgeluid en de algehele geluidsdruk is iets hoger, maar daar staat de fijne zitpositie en de voertuigstabiliteit tegenover. En dat maakt de Hilux best een fijne auto voor de langere afstand. Bij het afhalen werd gezegd dat het een fijne onthaast-auto is. Iets dat ik interpreteerde als ‘het is geen snelle auto’, maar dat is niet waar. Met 204 pk en 500 Nm koppel (de handgeschakelde versie heeft 420 Nm) is hij vlot genoeg, ook als de snelheden op de Autobahn oplopen en er een vlotte inhaalactie ingezet wordt. De automaat houdt het motortoerental bij het accelereren tussen de 1.600 en 2.800 toeren, in dat gebied ligt het koppel op een constante 500 Nm. Deze aandrijflijn is overigens Toyota’s enige eigen mild-hybride, met een 48 Volt starter-generator die 20 pk en 65 Nm toevoegt. Dat zie je overigens niet terug in het systeemvermogen, de ISG is vooral bedoeld om in de lage toerentallen het turbogat in te vullen. In de praktijk merk je nagenoeg niets van deze aanvulling – temeer omdat het motorkoppel van de 2.8 diesel zo overweldigend is. En in het verbruik zie je het ook niet terug, dat ligt op 1 op 10 – een direct gevolg van de stroomlijn.

A walk in the park

Het is de combinatie van de zitpositie, het immense motorkoppel en de zekerheid dat je overal aankomt die er voor zorgt dat de Hilux een onthaastauto is. De verbetermogelijkheden die ik zie, zijn ongetwijfeld verwerkt in de nieuwe generatie. Dat Toyota deze mild-hybride aandrijflijn een op een overhevelt naar de nieuweling is begrijpelijk, die laat de Hilux doen wat je er van verwacht. In Oostenrijk ben ik met mijn kameraad Georg een rondje gaan toeren over de lokale boswegen. Zelfs in het dichte bos op zo’n 1.200 meter ligt een best pak sneeuw en er is duidelijk in geen wegen gemotoriseerd verkeer geweest. De onverharde weg is in de zomermaanden al een avontuur, laat staan met decimeters sneeuw in de winter. Om een lang verhaal kort te maken: voor de Hilux voelt het als een ritje naar de supermarkt.

In zijn huidige vorm gaat de Hilux alweer elf jaar mee en normaal gesproken wordt het dan hoog tijd voor een opvolger. In dit geval is er weinig aan te merken op de auto – zeker als je het concept in acht neemt. Toyota weet wat Hilux-klanten verwachten en ook hoe belangrijk een dergelijke auto is voor mensen en mensenlevens in bepaalde gebieden. Dat er een batterij-elektrische versie komt is aardig, maar dat deze diesel een langer leven gegund wordt, is noodzaak. Er is wel ruimte voor verbetering, maar we kunnen er van uitgaan dat dat verwerkt is in de nieuwe versie. Dat de Hilux zo goed zou voldoen als Alpentaxi had ik niet verwacht, zeker niet na de Lexus RX. De Lexus biedt vooral fysieke rust, de Hilux gemoedsrust.