{"id":10677,"date":"2024-08-16T14:28:20","date_gmt":"2024-08-16T12:28:20","guid":{"rendered":"https:\/\/carnold.nl\/?p=10677"},"modified":"2024-08-16T17:27:43","modified_gmt":"2024-08-16T15:27:43","slug":"reistest-subaru-forester-e-boxer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/carnold.nl\/en\/reistest-subaru-forester-e-boxer\/","title":{"rendered":"Reistest Subaru Forester e-Boxer"},"content":{"rendered":"

Elf uur en 983 kilometer scheiden onze voordeur en de deur van ons vakantiehuis in Montafon, Oostenrijk. Dat is inclusief tankstops en de nodige pauzes, daarmee we kunnen stellen dat de rit behoorlijk voorspoedig is voorlopen. Dat komt deels doordat onze bestemming in een rustiger deel van Oostenrijk ligt en dus minder verkeer trekt, maar ook omdat we op een doordeweekse dag reizen, buiten de weekenddrukte om. Onze reisauto is een Subaru Forester e-Boxer \u2013 die al bij vertrek een positie in onze top 3 van favoriete reisauto\u2019s kreeg. De vraag is: hoe hoog eindigt de Forester in onze vakantieauto-ranking?<\/p>\n

 <\/p>\n

De keuze om met de Forester op reis te gaan is ingegeven door een eerdere vakantie in de Montafon, in 2021. Toen verbleven we in een vakantiewoning waarvan de eigenaar een enthousiaste heuvelklim- en rallyrijder was. Als petrolheads onder elkaar leverde dat leuke gesprekken over auto\u2019s en mooie routes op. Op zijn aanbeveling hebben we toen diverse mooie routes gereden, maar lang niet allemaal. Daarvoor was te weinig tijd, en omdat een aantal routes over onverharde wegen loopt \u2013 met het nodige klimwerk \u2013 was het niet verstandig om onze ouwe, trouwe Prius meer te pijnigen dan noodzakelijk. De wens om die routes alsnog eens te rijden is altijd blijven hangen, en dit jaar wilden we die wens uitvoeren. Om beslagen ten ijs te komen volgen we het motto do as the locals do<\/em> in onze autokeuze, en Subaru Benelux (en autohuis Eickhof<\/a>) werkten daar vriendelijk aan mee.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Een bijzondere hybride<\/h2>\n

De Subaru Forester is in Nederland uitsluitend leverbaar als e-Boxer, een full hybrid<\/em> waarbij de elektromotor in de Lineartronic CVT is ingebouwd. De aandrijflijn van elke Subaru is in technisch opzicht uitzonderlijk, vanwege de integrale vierwielaandrijving en boxermotor, maar door deze ge\u00eblektrificeerde transmissie zijn hybride Subaru\u2019s extra bijzonder. In de eerste plaats gebruikt de Lineartronic een ketting in plaats van een duwband, in de tweede plaats omdat de elektromotor van 16,7 pk recht tegenover de ingaande as is gebouwd. Dat stelt de elektromotor in staat om zelfstandig de auto aan te drijven als EV, en om de benzinemotor te ondersteunen als parallel-hybride. Het systeemvermogen en -koppel bedragen 150 pk en 194 Nm. Daarmee wordt de 1.639 kilo wegende Forester geen sportwagen, maar een puike reiswagen voor de Autobahn is het des te meer.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Onder alle rijomstandigheden betere aandrijving<\/h2>\n

In de test van de Subaru Crosstrek<\/a> heb ik de voordelen van de vierwielaandrijving al beschreven. Ook op een perfecte, vlakke asfaltweg heeft de Symmetrical All Wheel Drive<\/em> zijn voordelen. De voertuigstabiliteit is onder alle omstandigheden aanzienlijk groter, en de intrinsieke veiligheid daarmee ook. Je merkt gewoon dat een Subaru zoveel rustiger rolt dan welke andere auto dan ook \u2013 bij elke oneffenheid of onverwachte beweging blijft een Subaru onverstoorbaar. Waar menig concurrent een beroep moet doen op de tractie- en stabiliteitscontrole zodra het spannend wordt, daar heeft een Subaru nog grip en controle. Op onze reis door Duitsland is de situatie gelukkig nooit penibel geweest \u2013 EyeSight heeft daar ook zijn aandeel in \u2013 maar toch is het effect van de vierwielaandrijving merkbaar: de rechtuitstabiliteit is ongekend. Zeker als de Autobahn klimt en daalt, en wanneer er een lappendeken aan wegreparaties onder de wielen doorrolt, blijft de Forester onverstoorbaar. Dat heeft zijn uitwerking op het comfort voor de inzittenden: de voertuigbewegingen zijn veel geringer en het rijden is veel minder inspannend.<\/p>\n

Genoeg power voor de Autobahn?<\/h2>\n

Omdat we op een woensdag reizen is er vrachtverkeer op de weg, in mijn ervaring is dat alleen maar een voordeel. Het tempo op de Autobahn ligt lager waardoor je weliswaar minder snel, maar ook met een meer constante snelheid rijdt. Tussen de tankstops staat de cruise control op 130 km\/u en ligt de gemiddelde snelheid op 115 km\/u. Vanaf W\u00fcrzburg rijden we recht naar beneden, via Augsburg en dan Dornbirn. Op de tweebaans Autobahn vliegen de kilometers onder de Forester door. Daar ligt het gemiddelde verbruik op een keurige 8 liter per 100 kilometer. Hoe zuidelijker we komen, des te meer begint de Autobahn te glooien en dus moet de tweeliter e-Boxer aan de bak. Als je regelmatig in deze contreien en met deze snelheden rijdt, dan loop je wel tegen de beperkingen van deze motorisering aan. Veertig \u2013 vijftig pk extra zouden de Forester hier goed doen, en de vele Foresters die we nog tegenkomen hebben dan ook allemaal een 2.5 liter boxer.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Voorwielcamera<\/h2>\n

De Forester is een uitgelezen reisauto door zijn geweldige ruimteaanbod, de interieurruimte is in de hoogte en breedte is buitengewoon groot. Zeker de hoofdruimte is opvallend, iets dat je aan de hoogte van de voorruit en zijruiten ziet: die zijn heel groot. Dat versterkt het ruimtegevoel in het interieur, maar het zorgt ook voor de geweldige overzichtelijkheid van de auto. Overigens heeft de Forester geen rondomcamera\u2019s, maar wel een camera in de rechter buitenspiegel die op het voorwiel gericht is. Deze hoek van de auto is voor de bestuurder het slechtst te overzien, en deze camera biedt uitkomst bij het manoeuvreren.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Zoals je mag verwachten is ook de bagageruimte groot, 505 liter past er onder de afdekhoes. Hoewel het ons elk jaar lukt om de vakantieauto \u2018bepakt en bezakt\u2019 te beladen, dit jaar lukt het niet. Alle bagage past onder de afdekhoes en we hebben alleen een koeltas met eten en drinken op de achterbank staan. En junior heeft daar meer been- en beweegruimte dan ooit tevoren. De rugleuning van de achterbank is verstelbaar, iets dat op deze lange reis erg welkom is. Ook de voorstoelen zitten vorstelijk en zijn uitgebreid instelbaar, de bestuurdersmonitor heeft gezichtsherkenning en gebruikt dat voor het stoelgeheugen van de bestuurdersstoel. Echter, geen van de voorstoelen heeft een verstelbare lendesteun, en dat is wel een gemis. (Lees verder op de volgende pagina)<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

<\/p>\n

Een tegenvaller?<\/h2>\n

Er is slechts \u00e9\u00e9n tegenvaller tijdens de reis, en dat heeft niet eens met de Forester te maken. Net voor aankomst zien we dat de Silvretta Hochalpstrasse afgesloten is. En daar hadden we juist zo naar uitgekeken. Door een grote aardverschuiving zijn twee haarspeldlussen bedolven, de opruimwerkzaamheden duren nog maanden. Gelukkig hebben we nog genoeg andere routes om te rijden. Om wat feeling met de Forester te krijgen rijden we daags na aankomst de route Schruns-Bartholom\u00e4berg-Silbertal-Schruns. Een klein uurtje rijden over prachtige, steile weggetjes. Het is even aftasten hoe de Lineartronic en e-Boxer het best presteren in de bergen. De S\/I mode blijkt een cruciaal verschil te maken: in de Intelligent mode houdt de transmissie het toerental laag in de klim en laat de auto veel uitrollen bij het afdalen. Dat is niet ideaal. In de S mode kiest de transmissie een lichtere overbrenging waarbij de motor meer toeren maakt in de klim en bij het afdalen sterker op de motor afremt. Die S mode is genoeg om zonder de remmen te gebruiken af te dalen. De boxermotor blijkt een zeer effectieve motorrem, en desgewenst kun je met de voet iets bijremmen of met de schakelflippers de versnelling kiezen. De software laat de elektromotor veel genereren in de afdaling waardoor de hybride-accu in een ommezien volgeladen is. Opvallend is dat je de elektromotor duidelijk hoort tijdens het genereren \u2013 niet storend overigens.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Waterkrachtcentrales waar je maar kijkt<\/h2>\n

Over elektriciteit genereren gesproken: in de regio Montafon ligt een groot aantal waterkrachtcentrales en een uitgebreid netwerk van leidingen, tunnels en stuwbekkens. Deze pump \u2013 speicherwerken<\/em> wekken dagelijks vele megawatts op door water vanuit hooggelegen spaarbekkens via immense leidingen door een waterkrachtcentrale te leiden en het water vervolgens in een opvangbekken op te vangen. \u2019s Nachts wordt het water weer teruggepompt om het hoger gelegen spaarbekken weer te vullen zodat het overdag opnieuw door de centrale kan stromen. Overdag wordt er dus veel groene energie opgewekt, maar er wordt gezwegen over de elektriciteitsbron die \u2019s nachts de megawatt-slurpende pompen voedt. Niet dat de Illwerke<\/em> daar bewust geheimzinnig over doet, je mag zelfs in de grootste waterkrachtcentrale kijken. Die is gelegen in de schauraum van het L\u00fcnerseewerk<\/a><\/em>, in Latschau.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Woeste e-bikers<\/h2>\n

De eerste vakantieweek vermaken we ons prima in de regio \u2013 er is genoeg te doen om een maand vakantie te vullen. Zoals overal in de Alpen zijn er vele, vele wandelroutes. De bergtoppen liggen tussen de 1.800 tot 2.400 meter, voor de geoefende wandelaar is het goed te doen. Ook het mountainbiken heeft hier een hoge vlucht genomen, er zijn vele tientallen kilometers aan biketrails<\/em> aangelegd. Opvallend genoeg zijn alleen de routes bergafwaarts aangegeven: de fietsen (veelal e-bikes) en fietsers gaan met de gondel bergop, om vervolgens met barstend geweld de berg af te stormen. Dit tot ergernis van de wandelaars die dapper bergop wandelen. Pas in de tweede vakantieweek zien we dat het ook anders kan, als we hoogalpien gebied betreden.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Vijf bergpassen in een rit<\/h2>\n

Verreweg de mooiste route die we gereden hebben is een aaneenschakeling van roemruchte bergpassen in het Oostenrijks \u2013 Italiaans \u2013 Zwitsers grensgebied. Het idee is om de Reschenpas en de Stelvio te rijden, afhankelijk van de reistijd bepalen we na de Stelvio hoe we terugrijden: via Itali\u00eb of via Zwitserland. Deze route stond al jarenlang op de wensenlijst, en nu kunnen we \u2018m eindelijk rijden. En geheel ongepland komt er nog een pas bij: de prachtige Arlbergpas. Vanwege de afsluiting van de Arlbergtunnel wordt al het verkeer over deze pas geleid. Vrachtverkeer wordt ruim omgeleid \u2013 via Duitsland \u2013 en alleen lokaal vrachtverkeer is toegestaan. Dat leidt tot de nodige verkeersdrukte op de pas, maar desondanks rijdt het behoorlijk door. Af en toe stokt het even, waarbij we een aantal keren halverwege een haarspeldbocht moeten stoppen. Dankzij de Lineartronic en de elektromotor komt de Forester elke keer moeiteloos in beweging vanuit een dergelijke, lastige positie. Met een handgeschakelde auto zou dit een vervelende rit geweest zijn. Zeker omdat het rijtempo laag is, zou je telkens tussen de tweede en derde versnelling moeten schakelen \u2013 er is te weinig schwung <\/em>qua rijsnelheid. Echter, met een CVT heb je dit probleem niet. (Lees verder op de volgende pagina)<\/p>\n

<\/p>\n

Vervolgens gaat het via Landeck en Pfunds richting de Reschenstrasse. Vanaf de Kajetansbr\u00fccke kijken we uit naar het begin van de pas, maar als we plotseling het bord \u2018Reschenpas 1.504 m\u2019 zien, realiseren we ons dat we al die tijd al op de pas reden. Een teleurstelling is het niet, want vijf minuten na het passeren van de piek zijn we bij het volgende reisdoel: het bekende Reschenmeer waar de torenspits van het dorpje Graun uitsteekt. Dit dorp werd opgeofferd voor het stuwmeer dat de waterkrachtcentrale voedt, en daarmee de wijde omgeving van elektriciteit voorziet.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Na twee makkelijke bergpassen begint de pret echt, zeker omdat we onverwacht door prachtige plaatsjes rijden. Vanuit Reschen rijden we via Glurns naar Prad am Stilfserjoch, met name het plaatsje Glurns is de moeite van het omrijden waard. Overigens, we zijn al een tijd in Itali\u00eb, maar de voertaal is Duits. Totdat we Prad gepasseerd zijn en het Stilfserjoch als Stelvio aangeduid wordt – er is een heel duidelijke grens tussen het Duitse- en Italiaanse taalgebied. Na het plaatsje Trafo begint de klim echt, en de Stelvio overtreft onze verwachtingen. Achtenveertig haarspeldbochten telt de klim naar de top. De weg is smal \u2013 eigenlijk ook bedoeld voor eenrichtingsverkeer \u2013 en die wordt gedeeld door fietsers, motoren, auto\u2019s en bussen. Kortweg: het is hoogseizoen. De Forester gaat met gematigd tempo omhoog, zodat we zoveel mogelijk reactietijd hebben mochten we een fietser of motorrijder halverwege een bocht tegenkomen. Het uitzicht wordt met het stijgen mooier en mooier \u2013 hier trekken we profijt van de enorme voorruit van de Subaru die een geweldig uitzicht biedt.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Aan de voet van de Stelvio was het nog 32 graden, maar halverwege de klim is de temperatuur gedaald tot 23 graden. Boven de 2.300 meter is de lucht merkbaar ijler \u2013 723 milliBar volgens mijn bergbeklimhorloge \u2013 en ook de Forester verliest hier aan kracht. De hybride-accu is leeg en de tweeliter boxer zoekt zijn heil in hogere toerentallen om het gewenste vermogen te kunnen leveren. Net voor de top nemen we een rust-, adem- en afkoelpauze. We laten de Forester een paar minuten stationair draaien om het koelsysteem zijn werk te laten doen. De natuur en het uitzicht vallen in een categorie die Nederland niet kent: ontzagwekkend.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Vijf minuten later zijn we op de top van de pas \u2013 de Forester krijgt een welverdiende pauze en wij gaan wandelen. Althans, dat is het plan. Als ik een foto maak van het bord met de pashoogte krijg ik minutenlang smartphones van wielrenners in de handen gedrukt en ik maak de ene na de andere foto van fietsers die de top hebben bereikt. Iets dat respect afdwingt, zeker in vergelijking met de mountain e-bikers die met de gondel omhoog gaan.
\nHet kost moeite om me te ontworstelen van mijn fotografie-functie en we besluiten het hogerop te zoeken. Achter een souvenirwinkeltje wijst een bord naar de Dreisprachenspitze, na een korte klim zijn we nog eens honderd meter hoger en is het plotseling stil en bijna verlaten. Slechts een enkeling onderneemt deze klim en dat is jammer, van de beloning qua uitzicht en landschap is enorm. Over deze bergrug loopt de Italiaans \u2013 Zwitserse grens en er zijn veel borden en monumenten die herinneren aan de gevechten die hier in de eerste wereldoorlog uitgevoerd worden. Deze plek is letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de vakantie. Een plek die we zeker nogmaals willen bezoeken. (Lees verder op de volgende pagina)<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

<\/p>\n

Waar zijn we?<\/h2>\n

De afdaling via de zuidzijde van de Stelvio is minstens zo indrukwekkend als de beklimming via het noorden. Uiteindelijk komen we aan in Molina en vanaf daar gaat het richting het westen om in Zwitserland te komen. Via de Passo di Foscagno rijden we wederom het hooggebergte in. De Forester heeft zijn hybride-accu in de afdaling volgeladen en op deze pas kan de elektromotor meer en langer ondersteunen. Binnen de kortste keren zitten we weer boven de boomgrens en passeren we een douanekantoor. Iedereen die hier vaker geweest is zal onze verwarring herkennen, lange tijd vermoeden we dat we in Zwitserland zijn, zeker omdat de brandstofprijzen in Francs worden aangegeven. Totdat we de Forester voltanken en er 30 euro afgerekend moet worden. De brandstofprijs was dus geen 1,35 Zwitserse Franc, maar \u20ac1,35! Navraag leert dat Livigno een belastingvrije zone is, daarmee kunnen we de vele tankstations, juweliers en parfumerie\u00ebn in het dorpje verklaren. Desalniettemin is Livigno geen toeristenval, het dorp en de omgeving zijn prachtig.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Het voornemen om via Lago di Livigno terug te rijden naar Parc Naziunal Svizzer valt in het water. De tunnel in de route is afgesloten en dat betekent een forse omleiding van 200 kilometer. Die loopt in zuidwestelijke richting over de Forcolapas. Andermaal denken we de Zwitserse grens te passeren, maar ook dit is een douanekantoor aan de rand van de belastingvrije zone. Na een paar kilometer komen we nog een grenspost tegen, dit is daadwerkelijk de Italiaans \u2013 Zwitserse grens. Hier sluit de Forcola aan op de Berninapas en begint de laatste grote beklimming van onze rit. De Berninapas stond niet op de planning en was daarom een grote verrassing. De beklimming is aanzienlijk lichter dan de Stelvio en Arlbergpas en opnieuw klimmen we weer naar 2.300 meter. Er zit maar \u00e9\u00e9n echte haarspeldbocht in de route en het tempo ligt op een gezonde 70 kilometer per uur in de klim. De coverfoto van deze test is genomen op de Berninapas, nabij Lago Bianco.<\/p>\n

Kilometervreter, geen bochtenridder<\/h2>\n

Uiteindelijk \u2018landen\u2019 we op de Zwitserse Haupstrasse 27 die we terugvolgen tot aan de Kajetansbr\u00fccke in Oostenrijk. Inmiddels is het bijna avond en in de \u2018spits\u2019 rijden we met flink tempo terug. De Forester heeft geen enkele moeite om het tempo van de lokale autorijders te volgen. Hier wordt de snelheidslimiet van 100 km\/u als ondergrens gehanteerd. Het verbruik over de gehele rit bedraagt 8 liter per 100 kilometer. Op de lange, vlakke Hauptstrasse zakt het verbruik verder. Echter, we moeten de bochten met een lager tempo nemen dan de local heroes<\/em>. De Forester heeft meer rolneiging dan een Outback of Crosstrek \u2013 logisch, gezien zijn hoogte. Daarom halen we in de bochten het tempo er iets uit. In Pfunds steken we aan voor een welverdiend diner en mag de Forester wederom uitpuffen. Daarna is het nog twee uur rijden naar ons vakantie-adres. Al met al zijn we 11 uur onderweg geweest op een rit van 500 kilometer. Aanzienlijk langer dan gepland, maar wel een hele ervaring rijker.<\/p>\n

De eindklassering<\/h2>\n

Van alle auto\u2019s waarmee we op vakantie zijn geweest is de Forester met afstand de prettigste. Elke auto, oud of nieuw, heeft wel een paar zaken die grote of kleine ergernis opwekken. Maar na twee weken zeer intensief gebruik bleek de Forester een compleet ergernisvrije auto te zijn. Door zijn ruimte en vormgeving \u2013 quadratisch, praktisch und gut \u2013 <\/em>is de auto zeer ruim van binnen en tegelijkertijd goed te overzien. De rijhulpsystemen, en EyeSight in het bijzonder, bieden ondersteuning wanneer het moet en piepen nooit onnodig. Mazda doet dit ook heel goed, maar de Forester doet dit nog beter. Dan is er nog de aandrijflijn, de vierwielaandrijving zorgt voor veel rust en een ongekende stabiliteit onder alle rijomstandigheden. De e-Boxer is weliswaar niet de sterkste, maar hij is wel trillingsvrij en uitermate stil. Al met al is de Subaru Forester een auto waarbij het geheel meer is dan de som der delen. Het merk en de auto verdienen meer waardering in Nederland, zoals getest kost de Forester bijna 74 mille waarvan meer dan de helft belasting is. Voor dat geld koop je ook een Lexus NX<\/a>, maar ik heb de Forester ervaren als een veel prettiger auto. Hoewel het hybridesysteem van de Subaru minder complex en verfijnd is als dat van de Lexus, is de Forester net zo zuinig. En veel praktischer.<\/p>\n

 <\/p>\n